Nieuwsbrief

15 december

15-12-2020

Kort verhaal: Een onverwacht kerstcadeau – Cathy Bramley

De naam Cathy Bramley zegt je misschien nog niet zoveel. Dat komt waarschijnlijk doordat Cathy een nieuwe auteur is binnen Z&K! Haar eerste boek kan je verwachten in de zomer van 2021! Om je alvast kennis te laten maken met Cathy heeft ze een kort kerstverhaal geschreven, Een onverwacht kerstcadeau, waarin Becky dit jaar alleen kerst viert met haar kat Charlie. Maar als Charlie een paar weken voor de kerst ineens verdwijnt, is Becky ten einde raar en ziet het er naar uit dat het wel eens een hele eenzame kerst kan worden. Tot ze wordt verrast met een onverwacht kerstcadeau! Na het korte verhaal kan je ook nog een interview lezen met Cathy, om haar nog beter te leren kennen!

Een onverwacht kerstcadeau

Becky plakte de envelop dicht en deed er een postzegel op. Zo, ook weer klaar. Ze trok haar jas aan, deed haar sleutels in haar zak en pakte de envelop weer op.
Terwijl ze de voordeur opendeed, kwam Charlie aangelopen met zijn dunne, zwart-wit gestreepte lijf. Ook al was hij al twaalf jaar oud, half doof en miste hij een van zijn tanden, hij zou nooit een open deur kunnen weerstaan.
‘O, kom je met me mee?’ lachte ze terwijl hij pal voor haar neus de veranda op liep. Ze deed de deur dicht en bukte om de kat tussen zijn oren te krabbelen. Charlie knorde en gaf kopjes tegen haar benen. ‘Kom op, laten we gaan.’
Het was een zaterdag begin november. Het was al aan het schemeren en de lucht rook naar brandend haardhout. Bladeren hadden zich op de stoep opgehoopt. Nadat ze om zich heen had gekeken of niemand haar kon zien, schopte ze door de stapels bladeren. Een paar dagen geleden was het Bonfire Night geweest. Ook al werden er geen grote dorpsfestiviteiten georganiseerd, een aantal mensen had kleinere feestjes in de achtertuin gevierd, en vanavond zou dit waarschijnlijk weer gebeuren.
Charlie liep zoals gewoonlijk luid miauwend achter haar aan. Hij deed dit altijd wanneer ze ergens lopend naartoe moest. Hij liep dan met haar mee tot aan de hoek van Orchard Road, waarna hij op de muur sprong en zichzelf een wasbeurt gaf, terwijl hij keek hoe de wereld aan hem voorbijtrok. En natuurlijk sprong hij ook nu weer op de muur. Becky liep in haar eentje verder tot aan de brievenbus.
‘Vrolijk kerstfeest, mijn lieve meid.’ Becky kuste de envelop en gooide hem in de brievenbus. Ze had haar cadeautjes al eerder verstuurd, maar ze wilde dat haar dochter deze kaart zo snel mogelijk zou ontvangen. Lauren was tweeëntwintig en ze was dolgelukkig met haar baan als docent Engels voor volwassenen op een Japanse taalschool in Tokio. Kerst vieren zonder haar enige dochter had hoe dan ook ooit moeten gebeuren. Maar niet dit jaar al, mijmerde ze. Becky had plannen om samen met Lauren met kerst door Japan te reizen en ze hadden samen urenlang aan een reisplan gewerkt. Maar er was op dit moment zoveel onzekerheid rondom reizen naar het buitenland dat ze met tegenzin haar reis had geannuleerd.
Toen ze terugkwam bij de hoek van Orchard Road was Charlie nergens te bekennen, dus besloot ze om alleen terug naar huis te lopen. Toen ze de sleutel in het slot stak, hoorde ze iemand haar naam roepen. Ze draaide zich om en zag dat haar buurvrouw Annabel naar haar toe liep.
‘Hé, Becky,’ zei Annabel vrolijk zwaaiend. Ze droeg een onesie met konijnenoren en donzige pantoffels.
‘Hoi, wat zie jij er lekker warm uit,’ zei Becky.
‘Ik vind het heerlijk om me zo lekker comfortabel uit te dossen.’ Annabel sloeg haar armen om zich heen om warm te blijven. ‘Zodra ik thuiskom na mijn werk, gaat mijn bh uit en mijn pyjama aan. Maar dat even terzijde. Ik wilde je namelijk even laten weten dat Daz en ik een paar vrienden uitgenodigd hebben om vanavond wat vuurwerk af te steken. Je weet wel, voor het geval je Charlie binnen wilde houden.’
Becky was geroerd. ‘Dank je, dat zal ik doen. Ik denk dat hij zich wel zal redden, maar ik vind het lief dat je aan hem gedacht hebt.’
De vrienden van Annabel en Darren kwamen later die avond aan, maar Becky kon Charlie niet binnenhouden, want er was geen spoor van hem te bekennen. Ze maakte zich geen zorgen; hij bleef vaak de hele nacht buiten en zoals ze al tegen Annabel gezegd had, was hij nooit bang voor vuurwerk geweest.

Maar drie dagen later was hij nog steeds niet thuisgekomen. Dit gebeurde wel vaker. Een keer had hij vijf dagen lang opgesloten gezeten in iemands garage terwijl de bewoners niet thuis waren. Hij was toen broodmager thuisgekomen en had een week lang geslapen. Maar Becky maakte zich toch wel een beetje zorgen; hij was geen jonge kater meer en het begon nu toch echt koud te worden ’s nachts.
‘Charlie!’ Ze stond in het midden van haar achtertuin en schudde met het bakje met kattensnoepjes. ‘Charlie, kom hier! Snoepjes!’
Darrens hoofd verscheen over de schutting. ‘Nog steeds niets?’
Becky schudde haar hoofd.
‘Arm beestje,’ bromde hij en hij haalde zijn hand door zijn korte, blonde haar. ‘Annabel heeft een paar posters gemaakt om door het dorp te hangen, als je dat goedvindt.’
Hij hield er een over de schutting om aan haar te laten zien. Bovenaan stond VERMIST, dan een grote foto van Charlie en onderaan haar contactgegevens.
‘Dat is erg lief van je,’ zei ze terwijl ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken. ‘Ik kom jullie helpen.’
Maar de posters leverden niets op en begin december was Becky bang dat ze Charlie nooit meer zou zien.

Het was hartje winter en kerst was al over twee weken. Vorige week zondag was bijna het hele dorp naar de megagrote kerstboom gekomen om glühwein en mincepies te eten terwijl de burgemeester officieel opdracht gaf om de kerstlichtjes aan te steken. Becky had de hele avond met haar vriendinnen kerstliedjes gezongen. Ook al zou ze kerst niet met Lauren vieren, er waren genoeg andere leuke evenementen georganiseerd om naar uit te kijken. Ze zou niet eenzaam zijn, maar zonder Charlie zou het ook niet hetzelfde zijn.
Becky had altijd al van kerst gehouden. Ze vond het heerlijk om de kerstversiering van zolder te halen, om begin december naar een kerstbomenboerderij te gaan om de perfecte kerstboom uit te zoeken en natuurlijk om buiten zoveel mogelijk kerstverlichting op te hangen. Ze hoefde alleen maar een timer te zetten en… tadaa! Honderden lichtjes zouden iedere dag vanaf begin december tot het midden van januari branden.
Ze glimlachte toen ze haar oprit op reed en de lichtjes rond haar huis zag fonkelen. Ze keek haar veranda rond om te zien of er een teken van Charlie was; zijn verschijning op de deurmat zou een perfecte ‘welkom thuis’ zijn, in plaats van het lege huis waar ze nu naar terugkeerde. Maar hij was nergens te bekennen.
Becky zuchtte terwijl ze uit de auto stapte. Het was al een maand geleden dat ze hem voor het laatst had gezien. Ze wilde graag weten waar hij was en dat hij niet ergens opgesloten zat, of erger, ergens gewond lag…
Ze opende de voordeur, gooide haar tas aan de kant en zette de waterkoker aan. Lauren zou haar straks FaceTimen, maar daarvóór had ze net genoeg tijd om even met het bakje snoepjes naar de achtertuin te lopen.
‘Charlie! Charlie!’ Ze schudde extra hard met het bakje. De snoepjes waren waarschijnlijk al verpulverd, dacht ze. ‘Charlie!’
Ze liep ongeveer twee minuten schuddend met het bakje met snoepjes door haar tuin. Het was koud, maar de lucht was helder en sprankelde met miljoenen kleine sterren.
‘Kom met kerst thuis, alsjeblieft,’ mompelde ze zacht.
‘Ah, arme Charlie. Arme jij!’ Becky schok zich rot toen Annabels hoofd boven de schutting uitkwam. Haar haar was weggestopt in de capuchon van haar badjas. ‘Katten doen dit blijkbaar. Ze kruipen weg om dood te gaan. Het is heel natuurlijk gedrag.’
‘Dank daarvoor,’ zei Becky droog. Ze was er nog niet aan toe om zo te denken.
‘Luister,’ zei Annabel, ‘Daz en ik geven morgen een feestje. Twee andere koppels, een beetje zingen op de karaokemachine en een paar drankjes. Je moet komen. Je kunt niet altijd helemaal in je eentje thuisblijven, zeker niet met kerst.’
‘Nee, echt,’ protesteerde Becky zwak, ‘dat is erg lief, maar…’
‘Nope,’ zei Annabel vastberaden terwijl ze uit het zicht verdween. ‘Ik sta erop. Ik zie je morgen.’
Becky kreunde terwijl ze terug naar binnen liep. Hier had ze dus echt geen zin in. Ze was al eens bij een van hun karaokefeestjes geweest. Daz dacht dat hij Gary Barlow was en claimde het grootste gedeelte van de avond de microfoon om letterlijk miljoenen liefdesliedjes te verkrachten. Laat maar. Ze had vierentwintig uur om met een goed excuus te komen.

De volgende avond stond ze in de keuken kaas te raspen voor op haar pasta. Annabel had eerder die dag een briefje door de brievenbus gestopt waarop stond dat ze haar om zeven uur verwachtte en dat ze geen excuses accepteerde. Het was bijna zeven uur. Becky had haar excuus al klaar: ze had hoofdpijn, wat maar een beetje een leugen was. Als ze Daz’ zangkunsten aan moest horen, zou ze er geheid een krijgen.
Opeens hoorde ze een vertrouwd gekrab aan de achterdeur. Met een bonzend hart rende ze naar de deur om hem van het slot te halen en tot haar grote verbazing stond Charlie daar in het donker voor haar deur. Hij miauwde verontwaardigd, alsof hij al uren had staan wachten.
Tranen sprongen in haar ogen. ‘Charlie! Godzijdank, je bent thuisgekomen!’ riep ze. Ze pakte hem op en gaf hem een dikke knuffel. ‘Waar was je nou? O, bah, wat ben je vies. En mager! Je moet eten. Kom, laten we je bakje zoeken. Of neem eerst maar wat snoepjes.’
Ze zette hem op de grond en pakte het bakje met snoepjes, maar voordat ze het deksel eraf had gehaald, rende hij alweer weg.
‘Charlie, wacht!’ riep ze.
Ze rende achter hem aan, maar hij verdween in het donker. Wat was hij in vredesnaam aan het doen? Ze kon niet lang op hem wachten. Achter in de tuin klonk een zachte miauw en daarna nog een. Ze snikte van geluk; Charlie was teruggekomen, maar dit keer was hij niet alleen. Naast hem stond een kleine, witte poes met twee oranje voorpootjes.
Ze ging op haar hurken zitten, hield het bakje voor zich uit en strooide wat snoepjes op de grond. De witte poes bleef in de schaduw staan, terwijl Charlie naar de snoepjes toe liep en ervan begon te eten. Bij de buren werd de muziek ineens veel harder gezet en werd er door iemand zo hard mogelijk geroepen: ‘Het is kerst!’ Becky glimlachte en luisterde naar Charlies geknor terwijl ze zijn vacht aaide en hij zijn snoepjes at. Nu had ze tenminste een excuus om niet naar het feestje te gaan. Ze kon Charlie echt niet alleen laten op dit moment.
‘Kom op, poesje,’ riep Becky naar de kleine witte poes. Ze maakte kattengeluidjes om haar naar zich toe te lokken. ‘O mijn god!’
De poes had iets in haar bek. Het was toch geen… Becky hield haar adem in toen de kleine poes een klein, wit, pluizig bundeltje naast Charlie op de grond neerlegde. Een kitten.

Toen een halfuur later de deurbel ging, sprintte Becky naar de deur om hem te openen.
Annabel droeg een kerstpyjama en een rendiergewei en hield in iedere hand een glas prosecco. ‘Hé, Becky. We hebben een huis vol, kom gezellig meedoen!’
Tot haar verbazing trok ze Annabel door het huis richting de keuken waar Charlie in zijn oude mand lag te slapen.
‘Kijk wie weer thuis is!’ zei Becky stralend.
‘O mijn god!’ piepte Annabel. ‘Ik kan het niet geloven!’
‘En dat niet alleen…’ Becky draaide haar buurvrouw om naar de oude rieten mand gevuld met kleedjes, moederpoes en haar kittens.
‘Echt niet!’ riep Annabel. ‘Dus dat heeft hij uitgespookt!’
Het had wat tripjes heen en weer gekost, maar uiteindelijk had de kleine witte poes vier kittens naar binnen gebracht. Charlie was trots op zichzelf en bleef de kittens steeds trotse, vaderlijke blikken schenken.
‘Hij kan de vader niet zijn,’ lachte Becky. ‘Ik heb hem jaren geleden laten helpen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het hem te vertellen. Ik zal moeten uitzoeken of de moeder van iemand is, maar voor nu ben ik gewoon blij dat ze met kerst allemaal thuis zijn.’
‘Zeg dat wel,’ zei Annabel. ‘Ik ben zo blij voor je.’
‘Dus, zoals je kunt zien kan ik helaas niet naar jullie feestje komen, want ik heb zelf een huis vol.’ Becky nam een slok van Annabels drankje en keek tevreden naar haar onverwachte, maar zeer welkome gasten. ‘Vrolijk kerstfeest!’

Maak kennis met Cathy Bramley

Wanneer wist je dat je schrijver wilde worden? Wanneer en waarom ben je begonnen met schrijven?
Ik hou van boeken en was al van jongs af aan verslaafd aan lezen, maar ik ben pas rond mijn veertigste begonnen met schrijven. Ik had toen mijn eigen PR- en marketingbedrijf en ik was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik had nooit gedacht dat ik schrijver zou worden, tot ik het idee kreeg om zelf een boek te schrijven!

Wat is jouw favoriete plek/omgeving om te schrijven?
Ik heb thuis een kantoor, maar ik vind het heerlijk om op reis te gaan om te schrijven. Of dat nou een huisje met andere schrijvers is, of helemaal alleen. Ik ben veel productiever als ik weg ben van huis.

Hoe ziet een ‘normale’ dag in jouw leven eruit?
Het eerste wat ik ’s ochtends doe, is mijn hond Pearl uitlaten. Het is een heerlijk moment om even na te denken over wat ik die dag wil schrijven. Rond 10 uur ’s ochtends spendeer ik meestal minstens een uur aan het beantwoorden van e-mails en social media. Dan open ik eindelijk mijn manuscript en raak ik gelijk afgeleid door wat ik misschien ga eten voor de lunch! Ik ben het meest productief rond het einde van de dag en werk meestal tot 6 uur ’s avonds door. Dan is Pearl klaar voor haar avondeten en moet ze opnieuw uitgelaten worden.

Wat zijn een aantal van jouw favoriete boeken op dit moment? Heb je aanbevelingen voor jouw fans?
Ik ben net klaar met het luisteren naar de audioboek versie van The Thursday Murder Club van Richard Osman. Ik raad het zeker aan. Geweldige karakters en een fantastisch plot. Ik lees nu het nieuwe boek van Milly Johnson, I Wish It Could Be Christmas Every Day, en ik vind het tot nu toe echt geweldig. Het gaat over zes mensen die op kerstavond ingesneeuwd raken. Het is een heerlijk feestelijk boek.

Is er een boek geschreven door een andere auteur dat jij graag zelf had willen schrijven en waarom?
Ik wou dat ik Bridget Jones’ Diary had geschreven. Het heeft een generatie geïnspireerd en het is heel vermakelijk. En als ik het boek geschreven zou hebben, had ik Colin Firth en Hugh Grant op de film set kunnen ontmoeten!

Wat vind je het leukste om te doen naast schrijven? Heb je nog andere interessante hobby’s?
Ik heb vorig jaar een cursus bloemschikken gedaan toen ik research moest doen voor mijn nieuwe boek My Kind of Happy en nu hou ik erg van bloemschikken. Ik heb laatst geleerd hoe ik kaarsen kan maken als research voor een boek dat volgend jaar uit gaat komen, dus ik vind het ook leuk om te experimenteren met verschillende soorten kaarsen en geuren.

Wat, of wie, heeft je geïnspireerd om de Brightside Cove-serie te schrijven?
Ik hou van Devon, waar de serie zich afspeelt. Het is een prachtig stukje Engelse kust en op een dag kwam het thema gewoon in me op. Het duurde even voordat ik het verhaal bedacht had, maar toen begon een vriend van mij met een B&B en toen realiseerde ik me dat kleine huisjes aan de kust een goede setting zouden kunnen zijn.

Zijn jouw boeken gebaseerd op mensen uit het echte leven of zijn hun levens gebaseerd op gebeurtenissen uit het echte leven?
Ik baseer mijn boeken of karakters nooit op mensen of gebeurtenissen uit het echte leven, maar ik verzamel wel anekdotes en verhalen, en die gebruik ik als ze in het verhaal passen.

Wat voor research heb je voor jouw Brightside Cove-serie gedaan?
Mijn man en ik reisden af naar een klein dorpje genaamd Hope Cove en we verbleven in een heel klein en schattig huisje met een rieten dak dat maar een paar meter van het stand verwijderd was. We wandelden veel en bezochten andere kleine dorpjes, en ik heb een hoop foto’s genomen. Toen we terugkwamen, heb ik het boek geschreven.

Wat is jouw favoriete boek van de Brightside Cove-serie en waarom?
Het laatste deel, want ik hou van een happy ending!

Is er iets dat je tegen de Nederlandse fans wilt zeggen?
Ik kijk er erg naar uit om mijn Nederlandse lezers te ontmoeten en om te horen wat jullie van mijn boeken vinden. Ik had dit jaar een reisje naar Amsterdam gepland, maar door Covid moest ik het afzeggen. Hopelijk kan ik in 2021 wel komen!

En als laatste, is er iets dat je ons over jezelf zou willen vertellen waar ik nog niet naar gevraagd heb?
Een van de belangrijkste dingen in het leven vind ik het zijn van een positieve rolmodel voor mijn dochters. Ze zijn 21 en 19 jaar oud en studeren beiden aan de universiteit, en ik ben een erg trotse moeder. Doordat ik passie voor mijn werk heb en mezelf steeds probeer uit te dagen, hoop ik dat ik hun laat zien dat alles mogelijk is, als je er maar hard voor wilt werken.

Benieuwd geworden naar meer van Cathy Bramley? De Brightside Cove-serie verschijnt in zomer 2021!

 

<< Ga terug naar het overzicht >>